#Larp „Rój”

Rój to sensualne, ruchowe doświadczenie wspólnoty, w którym „ja” rozmywa się w „my”. To aktowa gra ekologiczna: zostawia uczestników z szerszą wiedzą o pszczołach i zaprasza do post-refleksji nad napięciami między jednostką a wspólnotowością.

Gracze wcielają się symbolicznie w pszczoły i, korzystając ze wspólnego doświadczenia ruchu i dotyku, opowiadają historię działającego ula. Sceny wynikają w następstwie ich wyborów.

To było gorące, późne lato, które autorki spędziły w domu rodzinnym Patrycji Kamaszuk. Dużo się śmiało, bujano w hamaku, rozstawiano grilla, a małe, pobielane domki znalezione na podwórku wzbudzały szczególne zaciekawienie. Rodzina Kamaszuków zajmuje się pszczołami od trzech pokoleń, poczynając od zajmującej anegdoty o sąsiedzkiej animozji i pewnej skradzionej królowej.

Szybko okazało się, że to, co dla Patrycji jest normą, dla dwóch pozostałych autorek stanowi magiczne misterium pełne niewiadomych. Jak się zbiera miód? Co się dzieje, gdy mysz wejdzie do ula? Dlaczego trutnie są opiekowane przez całe życie, a potem wyrzucane na zimno przez te same pszczoły? W jeden wieczór otworzyła się przed nimi niesamowita, skomplikowana i pełna zależności historia rojów zamieszkujących Kamaszukowe podwórko. Odkryły też krawędź przepaści, dzielącej dzieci wychowane w mieście od tych z terenów, gdzie wokół są jeszcze lasy i pola.

Dziecinny zachwyt przerodził się w długie godziny rozmów o systemach społecznych i przynależności. W polskiej rzeczywistości XXI wieku panuje kultura jednostki i buntu, hodowana na romantycznych mitach okołopowstańczych — poświęcenie dla optymalizacji i zatracenie własnego „ja” brzmią jak koszmar. A przecież istnieją kultury, takie jak koreańska, którym bliżej jest do systemu pszczół niż Polaków.

Autorki są dobre w pisaniu kart postaci i tworzeniu gier z tajemnicami oraz klasyczną fabułą. Tym razem to rzucają, by skorzystać z możliwości, które dają larpy, a których jeszcze nie eksplorowały. Są bardzo ciekawe, czy narzędzia, które dobrały, pozwolą zbudować atmosferę i wrażenie wspólnoty, czy też mindset graczy wynikający z kultury będzie nie do ruszenia. Cieszy je zrobienie czegoś świeżego — eksplorowanie gier, które są o doświadczaniu, a nie tylko o opowiadaniu, prototypowanie i przebudowywanie tego systemu tak długo, aż będzie działał wystarczająco dobrze.

Nastawiają się na to, że nie każdy run gry wyjdzie idealnie. To jest okej. W końcu robią coś ekscytująco nowego. I nie są pszczołami.